บล็อกของคนแปลกหน้า

 

 

"รักที่ตายได้คือรักแต่จะเอา

ส่วนรักอมตะ คือรักการสละความเห็นแก่ตัว"

-ดังตฤณวิสัชนา ฉบับรู้จักรัก-

.

.

.

เมื่อวานฉันนึกถึงคุณ วันนี้ฉันก็นึกถึงคุณ

อาจเป็นเพราะมันใกล้จะครบรอบวันที่คุณจากฉันไปแล้ว

คุณจากไปอย่างง่ายๆ จนหลายคนตกใจ

ไม่มีใครคิดว่าคุณจะจากไปเร็วขนาดนี้

ตอนนี้ฉันตระหนักว่า แค่นี้เอง ความตายก็ง่ายๆแค่นี้ และสามารถเกิดขึ้นกับใครก็ได้ ในเวลาใดก็ได้ ไม่มีกำหนดเวลาว่าแก่แล้วต้องไปก่อน หนุ่มๆสาวๆยังอยู่ได้อีก 30 ปี ไม่มีหรอก

.

.

.

ฉันรักคุณ และคุณก็ไม่ได้เกลียดฉัน

แต่เราไม่เคยเป็นคนรักกัน และไม่เคยมีอะไรลึกซึ้ง ไม่เคยแม้แต่จะเป็นเพื่อน

ไม่ได้ต้องการอะไร ทั้งความรัก เรื่องเพศ ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น

.

.

แค่เรื่องที่แสนธรรมดา

ฉันให้คำปรึกษาคุณ ฉันชี้ทางให้คุณในเรื่องที่คุณสับสน

และคุณก็ให้กำลังใจฉัน ในวันที่ฉันรู้สึกท้อแท้ที่สุด

คุณบอกฉันว่าคุณเชื่อในน้ำใจ แม้จะกับคนที่ไม่รู้จัก คุณจะส่งมอบน้ำใจต่อไปเรื่อยๆ ให้ถึงใครก็ได้ที่ต้องการมัน

อยากจะเป็นคนที่มีคุณค่าสักครั้งก่อนที่จะตายจากโลกนี้ไป

...คุณอาจไม่รู้ ว่าคุณทำได้ และได้ทำมันลงไปแล้ว...

.

.

.

.

ความจริงใจเป็นยังไง รักแท้เป็นยังไง

ไม่ต้องเป็นน้ำชาหรอก ฉันก็ตอบคำถามนั้นได้

สำหรับฉัน รักแท้คือการให้ และให้ต่อไปโดยไม่สิ้นสุด แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นก็ตาม

.

.

.

การตายของคุณไม่ได้ทำให้ฉันร้องไห้ คนสำคัญของฉันตายจากไปหลายคนแล้ว และการร้องไห้ก็ไร้ค่า

คุณคงอยากให้ฉันอยู่ต่อไปอย่างมีคุณค่า เรียบง่าย และเต็มไปด้วยความรู้สึกตัว มากกว่ามานั่งฟูมฟาย

.

.

.

วันนี้ฉันนึกถึงคุณ และสงสัยว่าคุณอยู่ที่ไหน

ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากให้คุณมาเกิดเป็นลูกของฉัน ฉันจะได้ดูแลคุณให้ดีที่สุด

คุณจะอยู่บนท้องฟ้านั่นรึเปล่านะ?

ฉันไม่รู้หรอก ฉันทำได้แค่เพียงหลับตา และอธิษฐาน

ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้ ก็ขอให้คุณมีความสุขที่สุดตลอดไป

บุญทั้งหมดที่ฉันได้ทำมา ก็ขอให้คุณได้มันด้วย และสุขใจยิ่งๆกว่าฉัน

ทั้งคุณ และทุกสิ่งทุกอย่างในผืนจักรวาลนี้

มีความสุขความเจริญยิ่งๆขึ้นไป

และค้นพบคุณค่าสูงสุดของการเป็นมนุษย์ ....ในสักวัน