บล็อกของคนแปลกหน้า

ตอนอยู่มอต้นฉันชอบเล่นกับเพื่อน

เพื่อนผู้หญิงหลายๆคนจะไปยืนหน้ากระจกบานใหญ่ๆ แล้วใครสักคนก็จะพูดขึ้นมาว่า "กระจกวิเศษบอกข้าเถิด ใครงามเลิศที่สุดในปฐพี"

.

.

จากนั้นเราก็จะรีบผลักเพื่อนออกไปให้เร็วที่สุด เพื่อให้กระจกสะท้อนภาพเราคนเดียว

(น่าจะเปลี่ยนเป็นกระจกวิเศษใครถึกที่สุดในปฐพีมากกว่า เพราะคนชนะได้ ต้องใช้แรงดันเพื่อนเยอะมากๆ)

.

.

ฉันไม่ค่อยนึกถึงเรื่องสมัยก่อนบ่อยนัก จนกระทั่งคุยกับน้องคนนึง เขาเล่าหลายอย่างให้ฟังทั้งๆที่ฉันไม่ค่อยอยากฟังนัก  ไม่รู้ทำไมถึงไว้ใจกันขนาดนั้น ทั้งที่ไม่ได้รู้จักกันมากสักเท่าไหร่เลย

คุยกันไปได้พักนึง เขาก็ขอตัวไปทำการบ้านต่อ ฉันบอกว่า ดีๆ ไปทำเถอะ ตั้งใจเรียน

 .

"โอเค"

"เดี๋ยวพี่ ผมมีอะไรจะบอก"

"อะไร"

เงียบไปสักพัก จนฉันเริ่มรำคาญ คิดในใจว่าจะเลิกออนไลน์แล้วไปดูข่าวแทนดีกว่า

.

"ส่องกระจกสิ แล้วจะเจอกับผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก"

O__O

.

.

เป็นมุขเสี่ยวแดก น้ำเน่า จากที่ไหนก็ไม่รู้ เล่นไร้สาระชะมัด

ฉันเลิกเล่นเอ็ม พยายามดูข่าว แต่ดูไม่รู้เรื่อง

.

.

.

เล่นไร้สาระเหมือนกัน แต่คำพูดของคนอื่นกลับทำให้ฟุ้งซ่านได้มากกว่าคำพูดล้อเล่นกับเพื่อนฝูงหลายเท่าตัว

สมเพชตัวเองชะมัด